The Babadook
1 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 101 vote, average: 2,00 out of 10 2,00
Loading...
Έτος
2014
Κατηγορία:
Δράμα, Θρίλερ
Ημερομηνία κυκλοφορίας:
2014
Διάρκεια:
2 ώρες 0 λεπτά
Σκηνοθεσία:
Jennifer Kent
Ηθοποιοί:
Essie Davis, Noah Wiseman, Barbara West
Ηλικία:
18

Τι μπορεί να χειρότερο από μια κακιά ταινία; Μια ταινία που θα μπορούσε να είναι καλή, με αρκετό ταλέντο από πίσω, η οποία καταλήγει στο τίποτα και χάνεται μέσα στο Υπερεγώ τον ανθρώπων που την φτιάχνουν.

Το The Babadook θα μπορούσε να ήταν πολύ καλή ταινία. Καλή σκηνοθεσία απο την Jennifer Kent, καλή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια Essie Davis, ανατριχιαστικά design. Οι καλές κριτικές και η διαφήμιση της ταινίας με έκαναν να προσμένω την ταινία, μιας και έιμαι φαν του είδους.

Ωστόσο, εκεί που λες ότι καλά ξεκινάει το έργο, γίνεται προβλέψιμο όσο δεν πάει και σου σκάει στην μάπα ένα τελος που σε κάνει να ξύνεις το κεφάλι σου με απορία για το τι έγινε. Όχι στην ταινία, αλλά όταν την έγραφαν.

Ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή. Δεν είναι κακό μια ταινία τρόμου να θέλει να κάνει κάτι διαφορετικό, εστιάζοντας στην ανθρώπινη ψυχολογία και να χρησιμοποιεί το μεταφυσικό σαν μεταφορική έννοια. Αλλά. Όταν αυτό που σου δίνουν είναι τόσο ψευτοκουλτουροψαγμενιά που κάνει το Paranormal Activity να μοιάζει με γερμανικό εξπρεσιονισμό, έχεις θέμα.

Αναρωτιέμαι αν η Kent έγραψε το σενάριο σε McBook ενώ έπινε στα Starbucks καφέ, ακούγοντας ακυκλοφόρητα μιας Indy rock μπάντας σε κασέτα με πικαπ. Η ταινία σε αρπάζει και σου φωνάζει στα μούτρα: «Ρώτα με τι σημαίνει! Ρώτα μεεε!» Καθόλου περιέργο μιας και η σκηνοθέτης ήταν μαθητούδι του Trier και είδαμε τι γίνεται όταν αυτός πιάνει τις ταινίες τρόμου.

Από την μια θες να είσαι δράμα. Από την άλλη art house. Μετά το τυλίγεις σε συσκευασία τρόμου, δεν γίνεται τίποτα, ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ, μέχρι τα τελευταία 10 λεπτά, και μετά βάζεις ένα τέλος βγαλμένο από τα πεταμένα σενάρια του Tim Burton. Αλλά δεν πειράζει, κουλτούρα. Βάλε κει τον πιτσιρικά να σκούζει συνέχεια, να σε σπάει τα νεύρα, την μάνα να αυνανίζεται, 2 ψαγμένα πλάνα και ψυχολογική ανάλυση από τον Καζαμία και είσαι έτοιμος για Sundance.

Και πριν πει κάποιος από εσάς «Καλά ρε Morbid, απλά δεν το κατάλαβες», σας λέω: ναι, το κατάλαβα. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι ο Babadook είναι η προσωποποίηση των τύψεων, της κατάθλιψης και της μοναξιάς που νιώθει η πρωταγωνίστρια και ότι το τέλος συμβολίζει ότι έμαθε να τα αποδέχεται, για να μπορέσει να ζήσει την ζωή της, και ας προσπαθεί να ξαναβγεί το τέρας.

ΥΓ Το 1,5 το παίρνει μόνο και μόνο για το design του Babadook και του βιβλίου, και για την ερμηνεία της Essie Davis.

Προσθήκη σχολίου